Sombra

Cando penso que se fora, no mesmo Carrefour se me amostra, e non era a estrela que brilla pendurada sobre cada caixa, nen era o vento que zoa, porque nengun vento zoava nesta mañá soleada que aproveito para encher a neveira.
Non batemos os carros; en realidade apareceu de repente diante de min, a buscar a Zidane, que escapava dela brandindo a espada láser de Darth Vader e co intercomunicador galáctico no brazo esquerdo.
Saudamo-nos, e por liberar unha conversación que con grandes dificuldades se abriu camiño, preguntei-lle por cousas estúpidas como o nadal, o pé escordado do neno ou, a máis estúpida de todas, o traballo. En Marzo, cando terminen as rebaixas, empeza nunha tenda de zapatos, nunha rua que non coñezo, perto da sua casa, e Zara trata de orientar-me, mentres enreda cos dedos nos ferros do meu carro vacio.
Estamos parados xunto ás estantes das películas muitos minutos cargados de siléncios: non hai nas suas palavras aquelas aristas da última vez no parque, aquela feroz distáncia; pero tampouco hai máis do que unha leve, borrosa e apresada promesa de vermo-nos un destes dias, xa te chamo eu.
Deixo-a marchar sen facer outra cousa que segui-la cos ollos, a ela e a Zidane, camiño da saída sen compra.
Talvez, penso agora, podo pedir ás SS.MM. de Oriente un intercomunicador galáctico para ela e outro para min. Talvez, penso tamén agora, sexa un bon remédio.

(Ainda que, ben mirado, o casco dos Power Rangers tamén me mola).