Desesperación do escritor que non escreve...Xa non a sinto hai anos, e no seu lugar resta só, algunhas veces, un proído ténue, un sarabullo cada vez menos molesto, como se non fose comigo.
De igual xeito que un bota os dentes, pasa o xarampelo e os orellóns, a puberdade, poño por caso, e sobrevive, acomodando-se.
Ningún comentario:
Publicar un comentario