Aniversario

Si, a noticia é certa, por moito que tentei non pensar nin dicir nada nin facer nada diferente do que faría calquera fin de semana normal con nena.

Como se o silencio favorecese olvidos e erros de cómputo.

Pero non valeu de nada: a miña filla regaloume un postal cheo de flores e brillos e cores feito coas súas propias mans; miña irmá autoinvitouse a un xantar que tiven que improvisar nun par de días, mentres poñía pose de ofendido perante a idea de que pensasen que non ía haber faustos nin celebración; Teddy fai o propio cunha cea con presente e sexo, de momento sen data por problemas de axenda; idem con Polis (neste caso sen sexo, polo menos comigo).

O móbil, que permanecera apagado todo o día, pariu 14 mensaxes sucesivas de felicitación, algunhas mesmo con grave perigo para as miñas orellas, e unha máis de quen non sabe dos meus anos, que me anuncia que regresa.

O máis sorprendente, sen embargo, os parabéns de dúas blogueiras amigas.

A todos e todas, grazas por mo recordaren .

(Non fose ser que me esquecese).