Segue a posta a punto do ordenata, que volveu onte ao serán para a casa.
Pouco a pouco vou recuperando os enlaces e as sementes que gardaba na memoria agora formateada; é laborioso pero pódese facer. O que xa non se pode é recuperar un arquivo de fotos da señorita Kaplan, e xa veremos que vai pasar cos vellos arquivos de texto escritos en pergamiño avitelado, ou pouco menos.
Un dos refráns favoritos de miña mai encaixa en todo isto coma unha luva: Tardes de risos, vésperas de choros.
Ningún comentario:
Publicar un comentario