Segunda visita ao oculista: dilátame a pupila, asómase impudicamente a ver que hai, mide, compara, comproba. Fala tan baixo que apenas son quen de entender o diagnóstico: afástase ao parecer o pesadelo da hipertensión ocular, do glaucoma, da cegueira que apagou os últimos anos dos meus avós.
Pero sigo a ter todas as papeletas, como me lembra o doutor, quen, tras louvarme unha vez máis a córnea e encherme o peto de lágrimas, me cita para unha nova revisión en tres meses.
Pero sigo a ter todas as papeletas, como me lembra o doutor, quen, tras louvarme unha vez máis a córnea e encherme o peto de lágrimas, me cita para unha nova revisión en tres meses.

Ningún comentario:
Publicar un comentario