Pode que non sexa nada, pode que como di a miña mai de cada unha destas os cativos saian medrados, pode que estea eu desacostumado despois de tanto tempo sen ter comigo a miña filla enferma, adormecida pola febrícula, sen tomar máis que auga e un pouco de macela, co corpo pedíndolle cama.
Poden ser todas estas cousas e outras máis, pero o corazón encólleseme só de pensar que a nena volte estar de novo mañá, febrenta e sen enerxía, coma un xoguete avariado.
Actualización: Até hai un momento, a señorita Kaplan corría polo corredor e saltaba no salón, como para recuperar o tempo perdido onte na cama e no colo, meténdome présa para montarmos dunha vez a árbore de nadal.
O Domingo, pois, amenceu radiante.
Ningún comentario:
Publicar un comentario