4º día: con D de domingo

Certo que Deus nunca nos chamou polo camiño da fe, que se lle vai facer, pero o Domingo erguémonos coa santa determinación de irmos á misa, máis por curiosidade do rito que por devoción, nesa igrexa de estraña aparencia que é Agios Konstantinos, situada xusto diante do noso hotel.
Se finalmente non asistimos non foi por falta de decoro na vestimenta (cos pantalóns por baixo do xoello digo eu que bastaría) ou porque dentro non fose fresco, senón porque a misa non empezaba nunca, a tal punto que Teddy me besbellou no ouvido que necesitaba saír. Pasaron minutos interminables antes de decidirme a seguilo e, ao ver a Teddy tomando un capuccino na praza, volvinme ver de rapaz, escapando da misa para os viños despois de saber como vestía o cura ou de que falaban as escrituras ese Domingo.
Trinta anos despois, en vez de cáusticas tazas de branco tomamos capuccinos fríos nas cadeiras de palla dunha terraza que en minutos se enche de vendedores indios e albaneses que pregoan e estenden as mercadorías no chan, diante dos nosos pés.
Non pasará moito tempo sen que a policía lles pida os papeis e lles mande levantar os postos; os axentes, secos e pouco amigables, sorprenden pola xuventude; recrutados seguramente para reforzar a seguridade no 2004, non abondan os mostachos nin as panzas, non son os esperables policías bananeiros pero presénteselles unha brutalidade moito máis escura e temible, que asoma cando un deles saca de porra telescópica e varre a praza de les a les.
Non ben marcha a forza pública, os vendedores regresan; nós, fartos de miseria, encamiñámonos ao barrio de Plaka, a seguir fotografando ruínas.