Con Z de Zappeion

Onte á tarde chamou Teddy para falar das fotos; a Deni a camisola gustoulle tanto que aínda non a puxo, ironiza Teddy mentres sinto ao outro protestar; dígolle que teño xa a maioría das fotos clasificadas, e que teremos que falar porque hai cousas que non lembro ben: comidas e lugares, basicamente; dime que a el lle pasa igual, que un destes días descubriu no plano que a avenida Syngrou pasa a ser Amalias xusto diante da Porta de Hadriano, algo que ao parecer ten unha enorme importancia.
Despois de saírmos do Olimpeion acordamos voltar ao hotel apañando o metro en Syntagma, para o que atravesamos o noutrora parque real e hoxe xardín botánico, unha zona verde que rodea os edificios do Parlamento e o Zappeion, un palacio de congresos ao pé do cal hai unha sociedade recreativa con cine ao aire libre, pistas de tenis e unha cafetaría cunha terraza sensacional; a tal punto que a escollemos para facer as respectivas ablucións, rehidratármonos e telefonar a Nikos explicándolle que non daríamos chegado ao hotel á hora acordada, que era mellor vérmonos ao día seguinte.
A terraza estaba organizada de maneira que parecía un conxunto de salas de estar, con mesas baixas e butacas de vime con coxíns no asento; pedimos unha botella grande de auga ben fría e estivemos sentados e falando, rodeados pola crème de Atenas, máis dunha hora: non sei cal entre as historias que Teddy, un dos mellores contadores vivos que coñezo, me contou sería a daquel serán xunto ao Zappeion; pode que a da primeira vez que veu a Ithaca, de cativo, para coñecer a familia de seu pai, as tribulacións desa parella de maduros gays italianos ou o exorcismo en que colaborou unha tía del, misioneira no Brasil, a quen rindo bautizamos como irmá Merrick por razóns obvias.
Despois da historia, o mellor foi que non nos cobraron nada; non é que nos fósemos sen pagar (quero recalcalo) senón que é costume nos bares de Grecia servir auga aos clientes, independentemente do que fosen consumir, e nós, infelizmente, non consumimos, polo que o mozo se negou a cobrarnos outra cousa que a propina; e marchamos.
Ao pasarmos, os soldados de praza Syntagma, implacables, realizaban unha vez máis o cambio de garda.