Disque

Do recén inaugurado Museo da Acrópole que Teddy e eu visitamos pola tarde direi que é inmenso, espectacular e suntuoso.

Algunha vez, sen embargo, disque a alfaia desmerece e perde valor se o estoxo é demasiado caro ou elegante ou requintado.

Pode que sexa o caso.

Paréceme lembrar o vello edificio de arriba coma un almacén no que o visitante paseaba abafado entre figuras amoreadas, sen luz natural nin espazo; aquí dá a impresión de os visitantes atenderen máis ao edificio e outros xogos que ás pezas que lles saen ao paso nas salas e corredores interminables, e entre as que destaca, máis que as cinco cariátides orixinais, o espazo reservado á sexta; máis que os anacos do friso de Fidias, os reivindicativos vaciados dos mármores de Elgin; máis que os restos conservados no adro de acceso, o chan de cristal que os cobre en parte, mollado tras a trevoada, polo que camiñamos con cautela.

Ao entrar informáronnos de que o billete custa un euro, disque até finais de ano, e de que non se poden tirar fotos de ningún xeito salvo na terraza e no terceiro andar, o dos mármores do Partenón ou o que resta deles..

Cando despois o comentamos, a Nikos pareceulle esta restrición un simple marketing.

Reconstrución do frontón, co friso ao fondo; disque as pezas máis claras son en realidade vaciados dos orixinais conservados noutros museos fóra de Grecia.
Advertencia: dicir que as de enriba parecen fotos dunha carnicería ou relacionalas con Jack the Ripper, como eu fixen, pode ser considerado blasfemia.

 

Disque tamén nos seráns luminosos, a silueta do Partenón e a Acrópole se reflicte nas vidreiras do Museo como nun inmenso espello. Foi imposible comprobalo nun serán morriñento e de chumbo coma este.