Disco

Hoxe, que é a Candeloria, a Polis tocoulle cumprir anos (un lustro menos do medio século) e a min comprarlle un agasallo, cousa que, ben o sabe Deus, me fai adoecer dos nervios; ao final escollinlle música: non un disco deses que un dubida se entregalo ou quedar con el, nin dos que se pregoan aos catro ventos, senón un deses que se agachan entre a bolsa das mandarinas e o cartón de leite, vergonzantemente, ao pasar pola caixa do súper para pagar.
Como aquí xa levo falado do meu amigo por activa e por pasiva, non importará daquela que diga que Polis é devoto de Raphael de toda a vida, que o agasallo é esa batería conmemorativa de deuvedés, cedés e libro, ese medio século de cancións con versións enlatadas e duetos, e que llo entregarei mañá a Polis na súa casa, onde estou convidado a cear e onde non volvín poñer os pés desde hai tanto que talvez me cumpra mostrar o DNI na porta, por se non me recoñecen.
Polo pronto, xuro que se Polis decide estrear o disco na cea non arrastrarei a trenka polo salón co ímpeto do vento (eu!), nin farei comandita con Encantador para cantar Digan lo que digan a dúo, nin me convulsionarei cunha forza sobrehumana (eu!) sobre o sofá, imitando o divo para escarño de ninguén.
Heime comportar, pois, coma un neno boíño e formal, sen montar ningún Escándalo.