Cinco días

Xoves: Os Kaplan chegamos á Comarca e comprobamos en tres días escasos que as festas deles non teñen comparación coas nosas festas; tampouco as noites cálidas nas terrazas dos seus bares coas habitualmente ventosas dos nosos, así que as aproveitamos para consumir a esgalla xurelos e xoubas, polbo e empanada, pementiños e demais manxares do país; polo kebab ao que nos levou a masificación da última noite pasarei discretamente.

Unha das tardes vimos emocionados como nun peliculón chinés se desafiaban as leis básicas da física, sen que no sofá onde estomballáramos se movese outra cousa que os bocatas das nenas; elas dúas, ademais, introducíronme nos misterios e beneficios da wii e fixéronme prometer que pensaría seriamente comprar unha para Nadal.

Domingo: Os Haddock, aquí. Veñen de Brigantia: en lugar de seguiren pola autoestrada para a Comarca poñen proa á nosa casa, onde chegan cansos e desanimados; a familia unhas veces salva e outras afoga. Como é tarde ceamos tortellini no tobo, que logo se enche dunha revolución de sabas, colchóns inchables, sofás cama, toallas e nenas en pixama.

O comentario de Haddock de que a miña parece a neveira dun divorciado clásico reaparece desde aquela cada vez que a abro; a próxima vez que veñan tereina chea de solombos, chuletóns sanguinolentos e verduras frescas, palabra.

Luns (San Roque): Sesión vermú cos Haddock antes dunha manduca carnívora nun restaurante ao pé do tobo; a señorita Kaplan esqueceu o bolso que lle trouxen de Estambul, e o día case acaba en traxedia cando voltamos ao local e o bolso non aparecía por ningures. A nosa pretérita play non pode competir coa wii deles, pero aínda así as nenas fixeron rallyes por Indianápolis e Montecarlo mentres seus pais, disimuladamente, moneaban en cadansúa butaca fermentando o churrasco.

Pouco despois de marcharen os Haddock, do restaurante chamaron para dicir que o bolso aparecera.

Mércores: Visitamos as tías, recén chegadas da casa da súa irmá en Brigantia. Están moi nerviosas tras recibiren noticias dunha das residencias solicitadas, pero a máxima preocupación das dúas agora é que van facer con todas as cousas que atesouran na casa.

A tía O., moi mellorada grazas ao novo tratamento, teno claro: a nova tele e as fotos da familia irán con elas ao fin do mundo; o resto, se non se dá vendido, será para os drogaditos e os pobres. Mentres a tía G. chora aos poucos e meu pai reparte ánimos, a tía O. demostra un humor británico e un sarcasmo a proba de bomba: despois de laiarse por non dar engordado proponme que intercambiemos kilos; a señorita Kaplan esperrechaba no sofá coa ocorrencia.

Venres: Inícianse os fastos do terceiro aniversario neste tobo con limpeza de xanelas e lavado de cortinas. Eliminada a grosa pátina, os cristais limpos do estudio e o salón devólvenme unha visión luminosa do mundo con aristas, volumes e cores como xa non lembraba.

Pero as cortinas do dormitorio encolleron, ridiculamente.