Onte á tarde

Onte á tarde estivo aquí Polis, veuse despedir antes de voar ao Caribe, queixándose amargamente de que tamén a el isto da crise o afectou e lle reduciu as vacacións: tanto medraron os embargos, as quebras e os impagamentos que este ano cumpriulles no despacho organizar quendas tamén en Agosto, e Polis anda amoucado porque só ten quince días e as mesmas ganas de sempre de aventuras, sexo e praia.

Cando lle pregunto que vai facer con tanto ouro, el dáme unha resposta tan ordinaria que non serve para poñer aquí, pero que nos fixo rir como idiotas todo o que duraron as cervexas e o tabaco, e así ninguén se embreñou con preguntas incómodas e camiños sen retorno, todo moi diplomático, e nese plan.
Antes de marchar, Polis abriu o maletín con tanta cerimonia que pensei que me ía entregar unha orde de alzamento; en lugar diso, puxo sobre o cristal da mesa baixa as dúas primeiras temporadas da única serie que para el rivaliza coa máis grande de todas: que non se me ocorra non vela porque en Setembro me vai poñer a andar, avisou aínda, case no ascensor e pasando un dedo polo pescozo, de les a les.

Que non teña medo: cando me fun deitar levaba vista máis da metade da primeira temporada; iso si, tamén eran as catro e media da mañá e eu empezaba xa a facer corpo coa butaca.