De Luns

Xuro que houbo un tempo en que podía comer, fumar e tomar copas até a madrugada, que digo a madrugada, até o día asomar polo horizonte, e logo cunha simple ducha e un café bebido ir para o traballo tan campante. Asumo que os corpos cambian, pero o meu corpo xa nin parece que sexa o meu corpo.

A tal conclusión cheguei despois de custarme a semana pasada polo menos dous días recuperar o statu quo anterior á festa de anos de Polis, na que volveron estar a procuradora dos tribunais, o pediatra, o funcionario de xustiza con moita pluma, o perruqueiro en paro que agora xa ten traballo, toneladas de comida de catering, oceanos de alcol, unha torta riquísima, daquela  cun 46 desafiante chantado no centro, e un home cun traxe mil raias que resultou ser, porfín, el.

Desta vez fixen pleno co meu agasallo, o que non ten mérito porque ademais de falarmos de popas o outro día tamén falei con Polis de certo pack recompilatorio das pelis, quinquis e setentonas, de El Torete; totalmente de acordo que non é Ingmar Bergman, pero ao homenaxeado gustoulle polo menos tanto coma o barco embotellado, os discos de chill out, o camisón de flanela ou a cocteleira de aceiro que non descansou en toda a noite.

Este noivo de Polis, que  fala castelán ao primeiro descoido e ten certa tendencia á alopecia, é un torreón algo pasado de kilos que impón un pouco enfundado nun traxe mil raias, como de gangster; que Polis só me dixese que leva os asuntos da familia desde que lle morreu o pai deulle ao principio unha auréola como de Corleone ou Soprano, pero descarteino ao escoitarlle falar durante a cea do que subiron as flores importadas de Túnez, da competencia desleal no negocio das ambulancias, e da marxe de beneficio que deixa unha incineración a un tanatorio de tamaño pequeno.

Parece case de serie televisiva, pero efectivamente, aquelas mans pesadas, enormes e coloradas que agarran botellas de viño, que ofrecen pratas de gambas e xamón aos comensais, que se me pousan no ombro e no brazo a cada pouco, e que tras a cea nos ofrecerán unha e outra vez copas de vodka con limón, dirixen un negocio tan familiar coma o dos Fisher pero máis sólido e nun concello de aquí ao lado; se esas mans tocan algo máis achegado á morte que facturas e pólizas funerarias antes de o tocaren a el, ese é un asunto que polo visto a Polis preocupa bastante pouco.

Que como se coñeceron?

Pois non sei en que estaría eu pensando cando alguén, creo que a procuradora, fixo a pregunta: No Ikea, respondeu Polis, erguendo a copa para brindar co amigo Fisher; no váter de homes do Ikea.