Sen premeditación nin aleivosía, con moita nocturnidade, reincidín; volvín bater na mesma pedra: de novo alguén do traballo que un día destes se irá de aquí, de novo unha muller casada, por moito que unha vez hai séculos esa muller e eu, daquela case dous adolescentes, soñásemos xuntos cousas maravillosas, como na canción de Serrat.
E a causa de todo é o que me encabuxa máis: esa estupidez do home só que teima no destino, como se o tempo se puidese pregar e encartar á vontade ou como se, simplemente, non pasase.
Ningún comentario:
Publicar un comentario