Pero, xa digo, até velo na pantalla do automático non lembrei a cita, e mentres subía busquei argumentos para non saírmos á tundra. Convencino: supoño que camiñar desde o batmóbil até aquí sobre os cristais de sal, no permafrost en que se transformaran as birarrúas, facilitou o labor; ademais, Polis non viña expansivo senón máis ben murcho: esperando pola comida cóntame que, como seu pai, ten unha dor no ombro esquerdo que ás veces non lle deixa respirar; pero seu pai morreu de cancro e Polis cre firmemente no que é hereditario (supoño que por iso é avogado e monárquico), así que non se atreve a ir ao médico; que ademais a dor sexa no lado esquerdo non axuda: a mai de Polis tamén morreu dun ataque ao corazón.
Encantador chámalle hipocondríaco, e cando Polis fala de Encantador é como escoitar unha parella de moitos anos, invulnerable mesmo a unha noitevella carísima e sevillana que acabou de madrugada denunciando nunha comisaría que lle roubaran a carteira a Polis con todas as tarxetas, cando en realidade as esquecera no hotel.
Non penso noutra cousa, di, atacando o chop suey, o arroz, Polis, que nin bromea como fai sempre ao levar á boca o roliño primavera. Doulle mil motivos diferentes polos que pode doer un ombro esquerdo, fálolle do desaparecido Teddy e do resucitado Calmo, fago que especulemos sobre o home que se parecía a Faulkner e pícoo co asunto do sacaleite, descartada a serie, déixolle escoller entre dúas películas e encárgome de tirarlle da cabeza a que escolle, e así entre a tensión desta historia tenra e terrible, redonda e ben contada, as cervexas, o glutamato, o tabaco que fumou, e posiblemente o contraste entre a caloriña da casa e o frío siberiano de fóra, a noite transcorreu suavemente.
Tanto, que me deu medo que Polis quixese durmir aquí.
Ningún comentario:
Publicar un comentario