Plusvalía

Luns foi o día de ir a Atenas, axiña ao saír do traballo, e liquidar porfín a cochina plusvalía que, coma unha tenia monetaria, non cesaba de medrar a expensas miñas.
A ninguén avisei e a ninguén vin, como non fose xente anónima a moverse nunha cidade aterecida ao sol enfermo, todos a fuxirmos dun vento que cortaba como cortan as navallas.
Pasei non por casualidade polas dúas inmobiliarias en que puxera o piso á venda: nunha hai agora unha sucursal de vodafón; na outra, un local de piercings e tatuaxes.
Regresei sen xantar a Ithaca. De Atenas traía os petos cheíños de papeis e recibos, unhas cantas fotos na cámara, un café que tomei nun dos favoritos, un libro sobre árbores, e a punxente idea de que talvez debín seguir en Atenas algúns poucos cursos máis.
Esa idea tampouco foi que durase moito: boteina pola ventá do coche antes de pasar Taboada, e alí seguirá, gaveando polas cortiñas, entre restos de neve sucia e castiñeiros pelados.