Ponte

Comezou o fin de semana interminable, a ponte de Santa Consti (como nos consta, pouco virxe xa e bastante mártir), e a señorita Kaplan voltou para atoparse co home máis nataleiro que, a dicir dela, coñece: seu pai, ou sexa, eu.
Espérannos os primeiros rituais deste mes tolo, e non sen tempo: a estas alturas aínda está a árbore desarmada no seu sarcófago no rocho e os adornos dentro dunha caixa no alto do armario, o nacemento segue sen montarse, as peúgas de feltro vermello de Papá Noel missing nalgunha gaveta, as felicitacións que con tanta preguiza e pouca orixinalidade enviaremos en poucos días agardan resignadas en Correos, a lotaría está sen pagar, e aínda nos cómpre ir ao supermercado por unhas cousiñas que esquecemos.

Estou algo estresado porque é que mañá xanta aquí media familia, como cada ano nestas datas, e todo está aínda patas arriba; o comedor está varrido e a mesa aberta, e xa están a mollo o lacón e as orellas, os morros e o touciño para o cocido, e a nena Kaplan, responsablemente, prometeu que ela se encargaba de lles dar de comer aos peixes e de poñer a mesa se eu me ocupaba de todo o máis, árbore incluída.