Çemberlitas

Que as conquistas dan fame puidemos comprobalo paseando coma dúas almas en pena polas maltratadas murallas da cidade, suxas e inzadas de vexetación, derrubadas en moitas partes, non sei se desde o asedio ou desde algunha data posterior, non sei se por inimigos poderosos ou polos máis poderosos inimigos de todos: o tempo e o abandono.

O caso é que, cando nos decatamos de que alí non había máis que facer e de que a choiva, esa teimosa, se nos viña de novo enriba, collemos esfameados o tranvía e non baixamos até Çemberlitas: non nego que sentíamos algunha curiosidade pola inmensa columna requeimada, presa nun corsé de ferro, que dá nome á praza, pero o obxectivo de Teddy era saquear o Gran Bazar en canto acabásemos coa fame que nos facía tolear; o meu, fuxir das compras, das aglomeracións de turistas, da pesada amabilidade dos vendedores.

A solución vina alí mesmo, ao pé do anodino bar onde xantamos á base de pasta: mentres Teddy recontaba os cartos e se armaba de paciencia para relear no Bazar, eu funme perder entre os vapores do famoso hamman que hai na praza.

Era, literalmente, a primeira vez que nos separábamos en seis días, e próuvome case tanto como tenderme sobre a quente pedra de mármore branco da sala de baños; non houbera (nin ía haber) en todo o tempo que durou a viaxe a Estambul o menor problema entre nós, cousa verdadeiramente admirable entre persoas afeitas a vivir e andar soas, pero tamén me cumpría respirar sen ter ninguén pegado ao meu rabo, aínda que fose na abafante atmosfera dos baños turcos.