Peugeot

Foi subindo de Delfos a Ithaca, viña a nena comigo, e aos poucos kilómetros aquel ruído da ida, aquela especie de vibración e a campaíña de fondo aumentaron até niveis de avión rasante; era o que supuxen, porque xa me sucedera unha vez, no século XX, co AX: levábamos literalmente arrastro o tubo de escape, nunha tarde de Sábado sen mecánicos, e a pota, máis pota que nunca con aquela eiva, parecía xa un ecce-homo.
Se demos chegado ao noso destino foi porque na gasolineira en que paramos atopamos un cuñado, un habilidoso deses que non dubidan un segundo en subir a un tellado, abrir un aliviadoiro ou meterse baixo dun coche, que se apañou para atar o tubo ao chasis cun arame de ferro que atopou, mentres a señorita Kaplan nos tiraba dramáticas fotos de medio corpo.
Varios días sobrepasado de decibelios e moitas contas despois, aquela miña firme vontade de resistencia abalou diante do evidente, da tentación do climatizador e até duns faros felinos, como os describe o folleto comercial, e eu, que sempre fun fiel a unha marca, acabei índome con outra n canto me fixo unha oferta que non podía rexeitar.
Está todo tan limpo e axustado dentro, co seu impecable painel de mandos e os tapizados novos, que algunha vez cando o vou coller, en lugar de ir comprar ao supermercado, en realidade do que sinto ganas é de poñer rumo á Porta de Tannhäuser.