Así estou hoxe eu, debaténdome entre o deber e o desencanto: a Europa na que creo non ten nada que ver coa que vexo nos medios de comunicación, nos discursos dos políticos, nese parlamento etéreo e bizantino en que vexetan o seu retiro dourado dinosaurios e vellas glorias.
Que irei votar é seguro, porque está comigo a señorita Kaplan e non quero que unha cousa sexa predicar e outra dar trigo; pero se votarei en branco ou aos de sempre está aínda por decidir.
A miña xornada de reflexión aboia, pois, entre a apatía e a náusea.
Ningún comentario:
Publicar un comentario